Dag 1 – Van Ieper naar Johannesburg: Een vliegende start<\/strong><\/p>\n\n\n\n Vanmorgen was het eindelijk zo ver: onze 23-daagse reis naar Zuid-Afrika ging van start! Om 10u19 stapten we op de trein vanuit Ieper richting Brussel Nationaal Luchthaven. Alles verliep vlot, al werden we lichtjes ongeduldig van het wachten tot onze vlucht om 15u55, met een kwartiertje vertraging, eindelijk de lucht in vloog.<\/p>\n\n\n\n In Ca\u00efro hadden we drie uur overstaptijd, genoeg om de benen te strekken, een drankje en een hapje en een sanitaire stop. Daarna konden we verder met onze nachtvlucht naar Johannesburg. Slapen zat er niet echt in. Om 1 uur ’s nachts werden we getrakteerd op een diner (wie heeft daar op dat uur trek in?), en om 6u30 volgde het ontbijt. Ondertussen zaten wij vlak naast de wc\u2019s, waar het felle licht en de oorverdovende “sjasse” ons keer op keer uit onze slaap haalden. Toch heb ik een uurtje of drie kunnen dutten. <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Dag 2 – Ukutula Lion Park: Van monstertruck tot leeuwenknuffels<\/strong><\/p>\n\n\n\n Stipt op tijd landden we om 7u10 op Johannesburg Airport. En wat een frisse binnenkomer: 5 graden! Niet direct waar je op hoopt na een warme Belgische zomer, maar het gaf ons wel dat echte gevoel van “we zijn er!” Met koude neuzen en een grote glimlach stapten we naar buiten. Het avontuur kan beginnen!<\/p>\n\n\n\n We werden op de luchthaven verwelkomd door een lokale agent van het reisbureau. Hij overhandigde ons een enveloppe met een roadbook en vouchers en wandelde met ons mee naar het autoverhuurkantoor. Onderweg gaf hij nog wat nuttige tips \u2013 die we waarschijnlijk sneller nodig zouden hebben dan we dachten.<\/p>\n\n\n\n Na een hoop papierwerk mochten we eindelijk onze huurauto ophalen. Verwachting: een Nissan Qashqai of iets vergelijkbaars. Realiteit: een gigantische truck met een laadbak waarin je met gemak een kleine kudde zebra\u2019s kon vervoeren. In Belgi\u00eb hadden we nog getest of onze koffers in een Nissan zouden passen. Na een half uur puzzelen was dat gelukt. Nu bleek die moeite volledig voor niets, want in deze laadbak konden we minstens het dubbele kwijt.<\/p>\n\n\n\n We probeerden alles even uit en ontdekten dat het kofferdeksel niet fatsoenlijk op slot kon. Geen goed idee in een land waar je je bagage liever goed beveiligt. Dus terug naar het kantoor! Zonder veel gedoe kregen we een andere auto \u2013 nog steeds een flinke truck, maar een slagje kleiner. <\/p>\n\n\n\n Rik nam de eerste rit voor zijn rekening: van de luchthaven naar onze eerste verblijfplaats, Ukutula Lodge<\/a> in Ukutula Lion Park. Dit park kweekt leeuwen, maar niet om ze te verplaatsen. In plaats daarvan verzamelen ze genetisch materiaal en versturen dat naar andere parken om inteelt en ziektes te voorkomen.<\/p>\n\n\n\n Onderweg kregen we al een eerste blik op het contrast in Zuid-Afrika. Kleine dorpjes met huisjes van golfplaten, mensen die in de rij stonden met jerrycans voor water, en verkopers op elk kruispunt. En dan was er nog de uitdaging van het links rijden… Rik schakelde instinctief tien keer de ruitenwissers in in plaats van de richtingaanwijzers. Maar goed, beter dat dan de verkeerde kant van de weg kiezen!<\/p>\n\n\n\n Bij aankomst in Ukutula waren we meteen onder de indruk. Onze lodge was eigenlijk voor vier personen, maar we kregen een upgrade naar een zespersoons versie. De receptionist zei dat \u201cyoung people like us\u201d het misschien lastig zouden vinden om telkens de trap op te moeten naar de mezzanine. Extra ruimte voor dezelfde prijs? Geen klachten hier!<\/p>\n\n\n\n Om 13u schoven we aan voor een heerlijke lunch: gegrilde kip met pasta en groenten. Daarna kregen we een rondleiding in het park en leerden we over de dieren en hun missie. Naast de leeuwen zagen we hyena\u2019s, een krokodil, cheeta\u2019s, caracals en zelfs tijgers die ze hadden gered uit een failliet priv\u00e9park. We mochten leeuwen- en cheetahwelpjes aaien en er zelfs eventjes mee spelen. Niet echt de wilde natuur, maar absoluut een geweldig begin van onze reis!<\/p>\n\n\n\n De namiddag eindigde met een \u201cwalk with the lions\u201d. We wisten niet goed wat we moesten verwachten, maar het bleek een unieke ervaring: drie leeuwen die als goed getrainde honden met ons meeliepen. Natuurlijk was er een begeleider bij \u2013 hun \u201cbaas\u201d \u2013 die zorgde dat alles veilig bleef.<\/p>\n\n\n\n Terwijl de zon onderging, werd het meteen een stuk frisser. Overdag was het nog een aangename 20\u00b0C, maar tegen de avond zakte de temperatuur al richting het vriespunt. Gelukkig hadden we verwarming in onze lodge.<\/p>\n\n\n\n Na slechts drie uurtjes slaap op het vliegtuig begon de vermoeidheid toch echt te wegen. Een vroege avond voor ons, want morgen wacht weer een nieuw avontuur!<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Dag 3 – Pretoria: Links rijden, leeuwenbrullen en een gestolen fototoestel<\/strong><\/p>\n\n\n\n Goed geslapen in onze superlodge, met op de achtergrond het geluid van brullende leeuwen. Gelukkig hielden ze ’s nachts hun mond \u2013 alleen ’s avonds en ’s ochtends lieten ze even weten dat we ons in een lionpark bevonden. Niet dat we dat vergeten waren.<\/p>\n\n\n\n Het ontbijt om 9 uur was weer een feestje: yoghurt met aardbeien en passievrucht, een croissant, roerei met champignons, tomaatjes en een soort sla, plus twee worstjes met kaas erin. Serieus, na zo\u2019n ontbijt heb je pas rond het avondeten weer honger.<\/p>\n\n\n\n Om 10u30 vertrokken we richting Pretoria, en ik mocht voor het eerst rijden. Spannend! De eerste meters waren meteen een avontuur \u2013 ik was even vergeten dat je bij een automaat je linkervoet niet moet gebruiken. Mijn passagiers kunnen dit bevestigen, want ze zaten een paar keer bijna met hun gezicht tegen de voorruit. Oeps.<\/p>\n\n\n\n Links rijden was minder erg dan verwacht, al zijn er een paar \u2018tricky\u2019 momenten \u2013 vooral als je rechts een straat moet inslaan. Maar verder ging het eigenlijk verrassend goed. Onderweg door het Lion Park zagen we onverwacht veel dieren in het wild: zebra\u2019s, giraffen, struisvogels, hartenbeesten en topi\u2019s. We waren al onder de indruk… en dan moeten we het Krugerpark nog doen!<\/p>\n\n\n\n Eenmaal in Pretoria begon de stress: een veilige parkeerplaats vinden. Dit duurde zo\u2019n 45 minuten en eindigde met pech… Tijdens het vragen naar de weg is mijn fototoestel gestolen uit de deur van de auto. Rotzakken! Vriendelijk lachen in je gezicht en ondertussen je spullen stelen. Gelukkig is het pas dag twee, en heb ik mijn telefoon en tablet nog voor foto\u2019s. Maar toch, balen.<\/p>\n\n\n\n Ook het verkeer in Pretoria was geen lachertje. Op elke straathoek stond politie te wachten tot je een fout maakte. Ik maakte er een paar (kleine, hoor!), en werd \u00e9\u00e9n keer tegengehouden. Raampje open, en het eerste wat de agent zei: “Please don\u2019t tell me you are lost.”<\/em> We moesten lachen, en hij was duidelijk opgelucht toen we zeiden dat we niet \u00e9cht verdwaald waren. Geen boete, oef! Na nog wat hulp van een andere agent vonden we uiteindelijk een ondergrondse parkeergarage. Gelukkig zijn de parkeerplaatsen hier breder dan in Belgi\u00eb, want met zo’n gigantische wagen doe je niet altijd wat je wil.<\/p>\n\n\n\n Pretoria zelf? Veel vuilnis en slechts vier bezienswaardigheden, dus we waren snel rond. We besloten de lokale economie wat te steunen en kochten een zakje Cheetos-achtige kaaschips voor 5 ZAR (24 cent). Toen we wegliepen, lachte de verkoopster zich een breuk met haar vriendinnen. Hoogstwaarschijnlijk waren we opgelicht, maar voor 24 cent konden we er zelf ook om lachen.<\/p>\n\n\n\n Dan was er nog een kraampje met gedroogde wormen. Ann vroeg wat het was, en prompt kregen we een proefhapje. Plots stond er een groepje van tien vrouwen om ons heen, wachtend op onze reactie. Met een hoop gelach als resultaat. Het smaakte naar gedroogde, gezouten vis. Niet echt mijn ding\u2026<\/p>\n\n\n\n Na deze culinaire ervaring trokken we naar onze B&B Natanja Guest House<\/a>. Navigeren deden we old-school: met papieren kaarten \u00e9n twee tablets met offline kaarten. Uiteindelijk arriveerden we om 16u30 in een goed beveiligde witte wijk, compleet met muren en elektrische poorten.<\/p>\n\n\n\n \u2018s Avonds aten we w\u00e9\u00e9r veel en w\u00e9\u00e9r heerlijk: wijn met hapjes, een hoofdgerecht en een dessert \u2013 en dat alles voor nog geen 20 euro per persoon. Als we zo doorgaan, moeten we op de terugvlucht bijbetalen voor extra stoelruimte. Maar ach\u2026 you only live once!<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Dag 4 – Van Pretoria naar Hazyview: Wegenwerken, wilde bochten en een sinaasappeldrama<\/strong><\/p>\n\n\n\n Vandaag stond een lange autorit op de planning: 408 kilometer. Om 9u10 vertrokken we uit Centurion, Pretoria, en exact acht uur later (17u10) rolden we Hazyview binnen. En dat met maar \u00e9\u00e9n verkeerd gereden afslag \u00e9n zonder boete. Dat alleen al is een prestatie.<\/p>\n\n\n\n Onze eerste tussenstop had Middelburg<\/strong> moeten zijn, waar een openluchtmuseum \u00e0 la Bokrijk te vinden zou zijn, met vrouwen van de Ndebele-stam die nog traditioneel leven. Alleen… vonden we het niet. Dus, na wat vruchteloos rondrijden, besloten we gewoon terug naar de autostrade te gaan.<\/p>\n\n\n\n Daar werden we geconfronteerd met eindeloze wegenwerken. Daar kan Belgi\u00eb niet aan tippen. De helft van de werkkrachten stond of zat er gewoon wat rond te kijken. Misschien waren ze filosofisch aan het nadenken over het nut van de cementzakken die netjes op paletten langs de weg lagen? Wie zal het zeggen.<\/p>\n\n\n\n Volgende stop: Belfast<\/strong>. Niet het Ierse Belfast, maar de Zuid-Afrikaanse variant, genoemd naar een Ier die hier ooit een boerderij had. Belfast ligt op 1877 meter hoogte en staat bekend als \u00e9\u00e9n van de koudste plekken van Zuid-Afrika. Maar met het zonnetje erbij konden we gewoon in T-shirt op een terras zitten. We hadden graag een gezellig lokaal caf\u00e9 gevonden, maar na een vruchteloze zoektocht belandden we uiteindelijk bij de Kentucky Fried Chicken. Lokale cultuur op z\u2019n best!<\/p>\n\n\n\n Rond 13u30 bereikten we Dullstroom<\/strong>, het hoogst gelegen dorp in Zuid-Afrika dat per auto bereikbaar is (2100 meter). Het dorpje gaf een beetje skidorp-vibes, minus de sneeuw en de apr\u00e8s-ski. Hier w\u00e9l een gezellig terrasje gevonden, met een lekkere pizza.<\/p>\n\n\n\n Daarna reden we naar de Long Tom Pass<\/strong>, bekend als de meest spectaculaire route van het land. Met 8 kilometer aan scherpe bochten en een hoogteverschil van 1100 meter, hadden we ons op een adembenemende rit voorbereid. Maar eerlijk? We hebben al indrukwekkender dingen gezien. Er waren mooie uitzichten, dat wel, en\u2026 onze eerste souvenirs zijn binnen!<\/p>\n\n\n\n Onderweg kwamen we ook een stevig ongeluk tegen: een vrachtwagen vol sinaasappelen was gekanteld in een bocht. Overal sinaasappelen! Midden in die chaos stond een man \u2013 geen idee of hij de chauffeur was of gewoon een ramptoerist \u2013 op zijn gemak een appelsientje te pellen. Prioriteiten, nietwaar?<\/p>\n\n\n\n Na de Long Tom Pass volgden nog 38 kilometer, vol bochten, potholes en gespannen zenuwen tot we eindelijk bij onze guesthouse Idle & Wild B&B<\/a> aankwamen. Wat een opluchting! We slapen in een rondavel, een traditioneel rond huisje, op een prachtig domein. We kregen er een heerlijk avondmaal: gevulde pannenkoeken met biltong, boerewors, tomaat en champignons. Na zo\u2019n lange rit waren we blij dat we gewoon ter plekke konden eten. Ze weten duidelijk hoe je een toerist gelukkig maakt!<\/p>\n\n\n\n Dag 5 – Van Goudzoekers tot Bumpy Roads<\/strong><\/p>\n\n\n\n Vandaag stond een dag vol natuurpracht en avontuur op het programma: de Blyde River Canyon<\/strong>! Maar voor we aan het spectaculaire landschap begonnen, maakten we eerst een tussenstop in Pilgrim\u2019s Rest<\/strong>, een oud goudzoekersstadje dat nu een toeristische trekpleister is. Het was net een openluchtmuseum, met charmante oude gebouwen, winkeltjes en een paar hardnekkige autowassers. In de reisgids stond al dat hier een beruchte autowas-zwendel aan de gang was, en ja hoor… terwijl we rondliepen, hadden enthousiaste locals ons voertuig een gratis poetsbeurt gegeven. “Service van het huis!” dachten ze, maar bij terugkomst vroegen ze uiteraard geld. We wilden eerst niets geven (we hadden immers niets gevraagd), maar Ann had toch wat medelijden en gaf 5 ZAR \u2013 zo\u2019n royale 30 cent. <\/p>\n\n\n\n Voor de lunch hielden we het simpel: inkopen doen bij de Spar en gezellig picknicken langs de weg met pistolets, kaas en worstjes. <\/p>\n\n\n\n Daarna was het tijd voor de echte Panorama Route. Onze stops:<\/p>\n\n\n\n Plots merkten we dat het al 15u was en we nog niet eens halverwege onze route waren. Aangezien het om 17u al donker wordt, moesten we doorrijden en jammer genoeg een paar stops overslaan. Aan de andere kant: dat betekende w\u00e9l besparing op entreegeld. Bij elke bezienswaardigheid moesten we 10 ZAR per persoon betalen om… naar een stuk natuur te kijken. Mooie natuur, dat wel, maar toch.<\/p>\n\n\n\n Onderweg zagen we nog meer prachtige landschappen maar ook apen, loslopende koeien en geiten, en de typische overvolle laadbakken met mensen die rechtop stonden als haringen in een ton. Ongelooflijk hoeveel volk er in zo\u2019n kleine truck past!<\/p>\n\n\n\n Rond 17u30 bereikten we de ingang van het Guernsey Private Nature Reserve<\/a><\/strong>, maar toen begon het echte avontuur pas. De laatste 15,5 km naar onze lodge bleken een off-road hel. We dachten dat de weg in het Lion Park al hobbelig was, maar dat was gewoon kinderspel vergeleken met dit. En alsof dat nog niet spannend genoeg was, viel de duisternis ondertussen volledig in. We voelden ons even als deelnemers van een survivalexpeditie, maar met een beetje doorzetten bereikten we eindelijk onze lodge Thornhill Safari Lodge<\/a>.<\/p>\n\n\n\n Daar werden we hartelijk verwelkomd door Debby, een gastvrouw die volgens ons heel erg op Susan Boyle leek. De kamers waren gezellig, al stonden we even versteld van het bed: een smal, gammel tweepersoonsbed dat kraakte bij de minste beweging. Hopelijk houdt het stand vannacht…<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Dag 6 – Bushwalk en Apenstreken<\/strong><\/p>\n\n\n\n Onze dag begon met tromgeroffel om 7u30 \u2013 niet voor een stamritueel, maar gewoon als teken dat het ontbijt klaarstond. Een lekker ontbijtbuffetje gaf ons genoeg energie voor wat volgde: een “walk in the bush” onder begeleiding van gids C.J..<\/p>\n\n\n\n Vol verwachting vertrokken we om 8u30 op zoek naar wildlife. Maar de oogst was mager: een struisvogelgezinnetje met vier jongen, een paar apen, zebra\u2019s, en dan… Garfield. Claudine spotte plots een dier en fluisterde enthousiast: “There, an animal!” Wij allemaal stokstijf blijven staan, ogen speurend door de struiken. Maar C.J. schudde lachend zijn hoofd: “Oh no, that\u2019s just Garfield.” Blijkbaar was Garfield een verdwaalde kat die ooit in het park terechtgekomen was en nu gewoon in een van de lodges woonde. Geen leeuwen of olifanten dus, maar w\u00e9l een huiskat met een avontuurlijke levensstijl.<\/p>\n\n\n\n Ondanks de bescheiden dierenwaarnemingen was de wandeling heerlijk. De natuur was prachtig en het weer opnieuw zalig. De Zuid-Afrikaanse winter is echt genieten, al vonden de locals het blijkbaar “barkoud”. Overdag liep de temperatuur op tot een comfortabele 20 \u00e0 25\u00b0C, maar de Zuid-Afrikanen waren ingeduffeld in dikke jassen, mutsen en soms zelfs handschoenen. Volgens C.J. kan het in de zomer 45 tot 50\u00b0C worden \u2013 dat vond hij pas heerlijk, vooral liggend onder een parasol aan het zwembad.<\/p>\n\n\n\n Na de wandeling hadden we de middag vrij tot 15u. We genoten van wat rust op het domein, waar af en toe zebra\u2019s en wrattenzwijnen langskwamen om te drinken bij een waterput vlak bij de lodge. Maar de \u00e9chte entertainers van de dag waren de aapjes. Die kwamen keer op keer kijken of ze iets konden stelen, en chocolade leek hun favoriet.<\/p>\n\n\n\n Op een bepaald moment ging een echte slimmerik een stap verder: hij glipte door de open deur van de kamer van Claudine en Rik en pikte hun laatste twee peren. Binnen enkele seconden was hij alweer verdwenen, peertjes in de hand, terwijl wij lachend toekeken. De stoute pikkendief!<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n Dag 7 – Krugerpark: Wildlife en een Boze Poortwachter<\/strong><\/p>\n\n\n\n Om 7u30 klonk opnieuw het tromgeroffel voor het ontbijt. Goed wakker en klaar voor avontuur vertrokken we om 8u30, opnieuw stuiterend over de bumpy road richting de uitgang van het park.<\/p>\n\n\n\n Tegen 11u30 reden we eindelijk het Krugerpark<\/strong> binnen \u2013 en dit keer werden onze verwachtingen meer dan ingelost. Na de magere vangst gisteren hoopten we op een betere dag, en dat kregen we: 17 verschillende dieren! Onder onze wildlife-buit van vandaag:<\/p>\n\n\n\n \u2705 Gnoes Die neushoorns waren echt bijzonder om te zien, zeker omdat ze met uitsterven bedreigd zijn. De reden? Stropers doden hen voor hun ivoor. In onze vorige lodge waarschuwden ze ons zelfs: “Zet de locatie van neushoorns nooit op social media!” Stropers sporen dieren zo op en slaan genadeloos toe. Dat idee maakte ons stil…<\/p>\n\n\n\n We hadden ons weer eens misrekend in tijd en merkten dat we te laat zouden aankomen in Pretoriuskop Rest Camp<\/a><\/strong>, waar we zouden overnachten. En in Krugerpark geldt een strikte avondklok…<\/p>\n\n\n\n Bij de ingang werden we dan ook onmiddellijk berispt door de poortwachter: “You are 41 minutes too late!”<\/em> Oeps. We moesten binnen zijn om 17u30, maar het was 18u11. Snel een excuus verzinnen… “Sorry\u2026 maar we werden opgehouden door neushoorns die de straat overstaken!”<\/em> En dat was niet gelogen.<\/p>\n\n\n\n Onze hut was opnieuw een rondavel, basic en kaal ingericht. Pretoriuskop is het oudste kamp van Kruger, en dat was eraan te zien \u2013 en te ruiken. De kamer deed ons denken aan een oude internaatskamer met een muffe geur. En ons bed? Nog smaller dan de vorige nachten: slechts 1m40 breed. Nog even en we delen een eenpersoonsbed…<\/p>\n\n\n\n Voor het avondeten ontdekten we een Wimpy-restaurant op het domein. Volgens Ann is dat een Amerikaanse hamburgerketen, maar het klonk ons niet bekend in de oren. Ribbetjes met frietjes leken een veilige keuze \u2013 en gelukkig waren ze best lekker!<\/p>\n\n\n\n Dag 8 – Krugerpark & Swaziland: Spannende Ontmoetingen en een Koning met 14 vrouwen<\/strong><\/p>\n\n\n\n Na een ontbijt bij Wimpy vertrokken we voor nog een laatste voormiddag in het Krugerpark. We zagen minder dieren dan gisteren, maar onze rit begon en eindigde wel met een hoogtepunt.<\/p>\n\n\n\n Bij het binnenrijden van het park stond een grote olifant vlak naast de weg. Toen we dichter kwamen, zagen we dat hij onrustig was. Even later merkten we de reden: een baby-olifantje tussen de bomen. Plots stapte hij de weg op en kwam met flapperende oren naar onze auto gelopen. Toch eventjes een spannend moment. Niemand durfde te bewegen, laat staan een foto te nemen. Gelukkig kalmeerde hij (of zij) na een tijdje en konden we voorzichtig doorrijden.<\/p>\n\n\n\n Bijna op het einde van onze rit zagen we opeens een hele rij auto’s naast en achter elkaar staan, raampjes open en blikken gericht naar de rechterkant van de weg. Toen het onze beurt was om te kijken, zagen we drie luipaarden onder een boompje liggen. Dit hadden we totaal niet verwacht. Onze dag was geslaagd.<\/p>\n\n\n\n We verlieten het park via Crocodile Bridge, een mooi oud bruggetje over de Crocodile River. Onze safari anderhalfdaagse zat erop. Op naar de volgende bestemming: Swaziland<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n Dit is een onafhankelijk koninkrijk waarvoor we een grenscontrole moesten passeren. We toonden ons paspoort en betaalden 50 ZAR (3,5 euro) belasting. De koning van Swaziland, Mswati III, is 48 jaar en heeft 14 vrouwen. Elk jaar eind augustus wordt er een groot feest georganiseerd waarbij 8000 ongehuwde vrouwen voor hem dansen en hij daaruit een nieuwe vrouw mag kiezen. Een heel andere cultuur dan de onze.<\/p>\n\n\n\n Om 15u kwamen we aan in ons hotel Mountain Inn Mbabane<\/a>, een redelijk chique en groot complex. Aan de balie vroegen ze of we een dubbel bed wilden of liever twee enkele. Ann en ik natuurlijk meteen twee enkele, na drie nachten in een smal dubbel bed. Ze beloofden dat er later iemand zou langskomen om de bedden te splitsen. Een halfuurtje later stond er inderdaad een man in onze kamer, met lakens in de hand. Hij zette de airco op 25\u00b0 en begon even na te denken over hoe hij het zou aanpakken. We vroegen of hij hulp nodig had, maar hij schudde het hoofd. Na wat geklungel gaf hij toch toe dat een beetje hulp welkom was. Toen hij klaar was, lag op het ene bed een wit donsdeken en op het andere een groen deken. Hij keek ernaar en zei: “That is not correct, you will not be friends anymore!” Wij antwoordden lachend dat het geen probleem was. De man vond het hilarisch. Wij waren vooral blij dat we deze nacht eindelijk eens goed zouden slapen.<\/p>\n\n\n\n Om 17u kwam een busje ons ophalen voor een “game drive”, een rit door het park in een open jeep. De rit was heel mooi, maar opnieuw zagen we niet zo veel dieren. Zebra’s, impala’s, twee buffels, enkele nijlpaarden en een civetkat. Halverwege de tour was er een rustpauze en kregen we een aperitief met wat nootjes terwijl de zon langzaam onderging. We kregen elk een dekentje, en dat was niet overbodig, want in een open jeep in het donker werd het behoorlijk koud.<\/p>\n\n\n\n Toen de chauffeur zijn spotlicht wilde aansteken, bleek het niet meer te werken. Daar stonden we dan, midden in de bush, in het bijna-donker, in een open jeep. Gelukkig was het probleem snel opgelost. Een nieuw lampje erin en we konden weer verder.<\/p>\n\n\n\n In de lodge hadden ze ondertussen de “braai” aangestoken, de Afrikaanse versie van een barbecue. De tafels waren in een ronde geplaatst, zodat we gezellig konden aanschuiven toen we terugkwamen. Een mooie afsluiter van de dag.<\/p>\n\n\n\n Dag 9: Swaziland \u2013 Culturele ontdekkingen en een verloren sok<\/strong><\/p>\n\n\n\n Vandaag stond er niets op de planning, dus we hebben heerlijk uitgeslapen in onze aparte bedden \u2013 wat een luxe! Rond halfnegen genoten we van een uitgebreid ontbijtbuffet, waar Fannie, onze enthousiaste ober van gisteravond, alweer vrolijk rondliep. Hij raadde ons aan om de ‘Cultural Village’ te bezoeken, een nagebouwd traditioneel dorp waar dagelijks een dans- en zangvoorstelling wordt gehouden. Aangezien er verder niet veel te beleven viel in de omgeving, besloten we zijn advies op te volgen.<\/p>\n\n\n\n Op straat was het duidelijk zondag: overal mensen in hun mooiste kleren, bijbel in de hand, op weg naar de kerk. Onze rit naar de Cultural Village verliep \u2013 hoe kan het ook anders \u2013 met een omweg door de zoveelste wegenwerken. Maar na wat zoeken en keren vonden we de juiste plek.<\/p>\n\n\n\n Bij aankomst belandden we eerst op een pleintje met winkeltjes en een caf\u00e9, waar we wat souvenirs scoorden en iets dronken. Daarna op naar de Cultural Village, waar we voor zeven euro per persoon een ticket kochten. Daarvoor kregen we een wandeling naar een waterval (waar volgens Fannie geen water zou zijn, maar kijk, er was toch iets), een rondleiding door het dorp en een zang- en dansvoorstelling.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/katrien.morent.be\/wp-content\/uploads\/2025\/01\/20160710_123006.jpg\")
<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/a><\/a><\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\u2705 Buffels
\u2705 Bavianen
\u2705 Olifanten
\u2705 Giraffen
\u2705 Veel impala\u2019s
\u2705 Een leeuwin (!)
\u2705 Een paar witte neushoorns<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n